18 سپتامبر روزی است که عمیقاً در حافظه ملت چین حک شده است. روز تحقیر ملی و همچنین زنگ خطری است که به ما انگیزه می دهد تا به پیش برویم.
در 18 سپتامبر 1931، ارتش کوانتونگ ژاپن خطوط راه آهن منچوری جنوبی را در نزدیکی دریاچه لیوتیائو در شن یانگ منفجر کرد و ارتش چین را قاب گرفت. با استفاده از این بهانه، آنها ناگهان به Beidaying ارتش شمال شرقی چین حمله کردند و شهر شنیانگ را بمباران کردند و حادثه 18 سپتامبر را ایجاد کردند که چین و جهان را شوکه کرد. در مدت کمی بیش از چهار ماه، کل شمال شرق چین، با مساحت 1.28 میلیون کیلومتر مربع، که 3.5 برابر وسعت ژاپن است، سقوط کرد. بیش از 30 میلیون نفر در شمال شرقی برده یک کشور فتح شده شدند. آن دوره بسیار تاریک و تحقیرآمیز برای ملت چین بود. خانواده های بی شماری از هم پاشیدند، هموطنان بی شماری به طرز فجیعی کشته شدند، زمین از هم پاشید و همه موجودات زنده رنج بردند.
با این حال، ملت چین یک ملت سرسخت است. در برابر تهاجم، تعداد بیشماری از پسران و دختران چینی پا پیش گذاشتند و جان خود را فدا کردند و خون خود را ریختند تا با جان و خون خود از کرامت و تمامیت ارضی سرزمین مادری دفاع کنند. یانگ جینگیو چندین روز در هوای یخی و برفی با دشمن جنگید تا اینکه قهرمانانه جان باخت. ژائو ییمان انواع شکنجه ها را تحمل کرد، اما ثابت قدم و تسلیم ناپذیر ماند... اعمال قهرمانانه آنها، مانند ستاره های درخشان، آسمان تاریک شب را روشن کرد.
این روزها دود جنگ از بین رفته است، اما درد تاریخ را نمی توان فراموش کرد. زنگ هشدار 18 سپتامبر دائماً به ما یادآوری می کند که عقب ماندن منجر به کتک خوردن می شود. تنها زمانی که کشور قوی باشد می تواند از قلدری جلوگیری کند.
ما به عنوان جوانان عصر جدید، رسالت تاریخی تحقق نوسازی بزرگ ملت چین را بر دوش داریم. ما باید تاریخ را به یاد بیاوریم، از قهرمانی های پیشینیان نیرو بگیریم، دانش علمی و فرهنگی را سخت مطالعه کنیم، ویژگی های خود را ارتقا دهیم و در ساختن سرزمین مادری خود سهیم باشیم.
من عمیقاً سرزمین مادری ام را دوست دارم و از صمیم قلب امیدوارم که عزیزترین کشورم شکوفا و کامروا شود و از صلح و رفاه برخوردار شود و همیشه در میان ملت های جهان بایستد تا آن تاریخ تحقیرآمیز هرگز تکرار نشود!
